Göçmen Çocukların Hayat Mücadelesi: Nasır ve Rahman Hikayeleri
- Göçmen çocukların hayatı savaş ve travmalarla şekilleniyor.
- Rahman ve Nasır'ın hikayeleri, göçmenlerin zorlu yaşam mücadelesini yansıtıyor.
- Göçmen ailelerin çocuklarının psikolojik ve sosyal sorunları toplum için önemli bir sorun.
Adamın başında derin bir yara izi vardı. Çetin savaşların başına bir şarapnel parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. İsmi Mehmet'ti. Kavga sırasında ağır izler asıt olmuş sığınmacıların bakılan Danca merkezinde birkaç ay bakım devam ediyordu. Sağ eli kullanamıyor, tokalaşırken sol kolunu kullanıyordu.
İçindekiler3 bölüm · başlığa tıklayarak ilgili bölüme geçin
Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu
Nasır’ı tanıdım oğlu Rahman’ı okula götürüp getirirken tanımıştım. Çeşitli günlerde kucağıma birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Rahman’ın okuldan eve götürdüğü kalemleri sahiplerinin ihtiyacı bekleniyordu okulun yanına bırakıyordum.
Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri
Bütün çocuğun ayrı bir hikayesi vardı. Bazı çocuklar savaş travmasını hala üzerlerinden atamamış aile ortamlarından geliyordu. Sürekli kavga ediyorlardı. Günlerimiz “Yapmayın etmeyin!” demekle sürüyordu.
Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu
Rahman ilkokula birinci sınıfa girmişti. Okulda ile aile hayatında uyum güçlüğü.
Görevli uzmanı çabalar başarısız kaldı. Okul yöneticileri, gelişmeleri değerlendirmek için oğlunun ailesini daveti yapmayı duyurdu.
Aile tamamı birlikte geldiler. Hepsi birden aynı evde yaşıyorlarmış. Aile büyüğü birlikte toplantı toplantı salonuna girişte, Rahman ayağa kalktı, “İşte öğretmen” dedi koşarak dedesinin ellerini öpmeye aniden başladı.
Kış aylarında ben çorap giymiştim. Dede yalın ayak gelmişti. Ceketin altına giymiş gibi beyaz kıyafetini ayak bileklerine kadar uzamış giydi. Annem ve nine başörtülüydü. İş yerindeki geçmişini ifade etmeye başladığımızda, o çocuk fazla koptu. Hıçkıra ağlamaya başladı. Çocuk psikolojisi derinliklerdeki sır anlamaya gayret ediyorduk.
Baba Rahman’ın bazı zamanlar evden kaçtığını, polis tarafından bulunduğunu söyledi Anne ise kendisini “Hâlâ gözleri haklı olarak uyurken gece saatlerinde altını ıslatıyor!” dedi. Rahman mahçup odayı ayrılmak istedi. Sorunu fazla uzatmadık.
Toplantıda ailenin da destekleriyle oğlunun birkaç rehberlik uzmanına yapılmasına karşılık buldu. Eğitim kurumları zaman zaman Rahman’la özel ile koordine görevi bana.
Sonraki zamanlarda o çocuk koridorda koşarken kapıya vurdu. Bir şey olmadı fakat hissi acı duydu, uzun uzun ağladı. Onu teselli etmek için elinden tutarak okul götürdüm. Onun önüne beyaz renkli bir renkli kalemler yerleştirdim. Raftan aldım, bir kitap aldı okuma görünümü görünmeksizin uzak dan Rahman’ı sessizce> gözlemledim. O çocuk, çeşitli renklerde kalemlerle bir şeyler karalarken beni dikkat etmemiş kendi konuşuyordu. Daha sonra kağıt getirip önüme koydu.
“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok bitkin, uyumak istiyor okula gitmek istemiyor. Dostları onu ima ediyor!” dedi. O yıl farklı bir okulda görev aldım. O çocuk unuttum.
Günlerden bir gün Nasır’la buluştum. Bana tanıdı, “Öğretmen!” diyerek elime sarılmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü sinirlendi; benden saklamadı. Oğul sonraki sık sık çeşitli Kriminal olaylara sorumsuzca polis kayda geçmiş. Ailesi tarafından kurtarılıp sorunlu gençlerin bakıldığı bir koruma yurduna yerleştirilmiş. Tüm çabalarımıza rağmen o çocuğu kurtaramayan olduk.
kaynak olarak ekleyin
💬 Tartışma (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
İlgili Haberler
GündemYeni Parti'nin ikinci gününde 160 üyelik PM ve YDK listeleri açıklandı
GündemEylemlerle yükselen barınma hakkı mücadelesi Porto ve Lizbon’da geniş kitleleri harekete geçiriyor
Gündem